Jednym z podstawowych a tym samym najważniejszych warunków nauki umiejętności kontroli uderzenia jest umiejętność trafiania piłki środkiem głowy rakiety czyli tak zwanym sweet spotem.

Umiejętności trafiania środkiem rakiety zawodnik uczy się od pierwszego kontaktu ze squashem. Opanowanie tej umiejętności nie będzie gwarancją na przyszłość, jeśli zawodnik nie będzie w przyszłości postępował wg zasady wg której uczył się trafiania piłki środkiem rakiety na początku własnej nauki prawidłowej techniki uderzeń.

Zasada ta to stała obserwacja momentu trafienia piłki podczas uderzenia.

Obserwacja momentu trafienia piłki rakietą sprawia początkującym w zasadzie zawsze duży problem. Początkujący patrzy na piłkę podczas trafienia rakietą i traci ją następnie z pola widzenia tracąc nie rzadko orientację.

Taka sytuacja zniechęca początkującego do obserwowania momentu trafienia piłki i doprowadza do całkowitego zaniechania tej czynności.

Praktycznie bez ciągłego nadzoru trenera w początkowej fazie nauki, umiejętność trafiania środkiem nie jest możliwa do opanowania przez początkującego zawodnika, dlatego też lekcje u kompetentnego trenera, lub instruktora squasha będą niezbędne.

Jak powinien wyglądać naciąg rakiety zawodnika trafiającego piłkę prawidłowo możecie obejrzeć na kolejnych fotkach.

Przedstawiam Wam fotki własnej rakiety Karakal.



Z reguły wymieniam naciąg wcześniej, ale dla przykładu grałem tym naciągiem do końca a więc do jego zerwania



Niestety nie każdy naciąg pokaże Wam efekt trafiania środkiem.

We własnych rakietach używam od lat zielonego naciągu Tecnifibre. Moim zdaniem jednego z najlepszych biorąc pod uwagę cenę, jakość i wytrzymałość. To oczywiście moja wyłącznie subiektywna opinia o tej marce ale przejdźmy do fotek…



W przypadku naciągu pozwalającego na ocenę trafieniem środkiem rakiety, obraz zużycia naciągu ograniczy się do tzw sweet spotu

W efekcie naciąg pęknie również na środku a więc w miejscu najczęstszego kontaktu z piłką.



Pozdrawiam wszystkich grających i zapraszam do kolejnej lekcji w naszej intarnetowej szkole squasha już niebawem.

Wojciech Emil Kosow

Prawidłowy chwyt rakiety jest podstawowym i jednym z najważniejszych elementów techniki uderzeń squasha. Ten niezwykle istotny element techniki jest najczęściej zaniedbywany przez początkujących, rozpoczynających przygodę ze squashem na własną rękę, bez wcześniejszych lekcji gry z trenerem. Przyczyną niedostatecznego skupienia uwagi początkującego na prawidłowym chwycie rakiety może być również brak autorytatywnych wskazówek instruktora.
Prawidłowy chwyt rakiety - mało istotny dla większości początkujących szczegół techniki squasha jest jednym z jej fundamentów. Wyłącznie prawidłowy chwyt rakiety zapewnia zawodnikowi możliwość kontrolowania piłki, a odchylenie od „normy” nawet o kilka milimetrów praktycznie pozbawia go tej możliwości, mimo że zawodnik prawidłowo poprowadzi rakietę w czasie wykonywania uderzenia.

Prawidłowy chwyt rakiety – opis
W squashu występuje wyłącznie jeden rodzaj chwytu rakiety i stosuje się go do wszystkich uderzeń bez wyjątku. Squashowy chwyt nazywany jest najczęściej chwytem „V” od sposobu ułożenia dłoni na rączce rakiety.



Wysunięty do przodu palec wskazujący tworzy wraz z kciukiem formę przypominającą literę V – (8). Dłoń należy ułożyć w taki sposób, by lewy górny kant rączki wychodził z miejsca, w którym zaczyna się kciuk, a więc z miejsca, w którym łączą się oba ramiona litery „V”. Kciuk wraz z pozostałą częścią dłoni tworzą w tym miejscu charakterystyczną podłużną zmarszczkę (1).



Ponieważ większość firm produkuje dzisiaj rakiety z owalnymi rączkami i początkującemu najczęściej trudno jest ustalić prawidłowy przebieg krawędzi rączki, należy pamiętać, że krawędź rączki jest przedłużeniem krawędzi ramy rakiety. Ramy posiadające kanty będą więc pomocne podczas nauki prawidłowego chwytu rakiety (2).



Należy zwrócić szczególną uwagę na wysunięcie palca wskazującego do przodu. Powinien odstawać od pozostałych i częściowo owijać rączkę (6).



Dłoń układamy na końcu rączki bezpośrednio przed występującym na niej zgrubieniem (7).

Ustawienie rakiety względem tułowia w postawie wyjściowej

Prawidłowo chwyconą rakietę trzymamy przed sobą w taki sposób, aby jej „głowa” ustawiona była prostopadle do podłogi.



Nadgarstek wygięty zostaje na zewnątrz (3). Ręka opada naturalnie, prostopadle w dół wzdłuż tułowia.



Zginamy nieznacznie łokieć do kąta ok. 140° (4) i unosimy nadgarstek tak, by rakieta wraz z przedramieniem tworzyły kąt zbliżony do prostego (5).


Uwagi
- czasem ustawienie rakiety pod kątem zbliżonym do prostego w stosunku do przedramienia jest dla początkującego albo niemożliwe, albo bolesne. Do prawidłowego ustawienia rakiety należy się w takim przypadku przyzwyczajać stopniowo, często w czasie ćwiczeń rozluźniając nadgarstek
- najczęstsze poważne błędy to: zgięcie łokcia do kąta prostego, odstawienie ręki daleko przed siebie, trzymanie rakiety przed sobą oburącz, opuszczenie rakiety w dół tak, że tworzy ona z przedramieniem linię prostą
- do ćwiczenia prawidłowego chwytu rakiety nie jest potrzebny kort. Ćwiczyć można z powodzeniem w domu np. przed telewizorem obracając rakietę w dłoni i kontrolując co jakiś czas prawidłowość chwytu.
- aby lepiej poczuć chwyt na owalnej rączce rakiety, można ją wyposażyć w kanty
- początkujący powinien przy każdej sposobności kontrolować wzrokiem prawidłowość chwytu, dopóki go nie poczuje i nie nauczy się go korygować bez pomocy wzroku. Przy każdej sposobności oznacza w tym wypadku po zakończeniu każdej wymiany
- lekcja odnosi się do przypadku zawodnika praworęcznego


Pamiętaj im wcześniej zmienisz swój chwyt na prawidłowy, tym prawdopodobieństwo utrwalenia nieprawidłowego chwytu będzie mniejsze. Gdy zaczniesz grać na średnim poziomie wyznaczającym twoje możliwości zmiana chwytu na prawidłowy i utrwalenie nowych nawyków staną się praktycznie niemożliwe. Brak prawidłowej techniki uniemożliwia zawodnikowi wykorzystanie jego pełnych możliwości.

Wojciech Emil Kosow

Od wielu lat gram w squasha jednak wyłącznie z tym samym kolegą. Zauważyłem, że moja gra staje się schematyczna, właściwie wiem gdzie zagra mój przeciwnik zanim uderzy piłkę. Czy nie powinienem zacząć grać z innymi ludźmi?

Zadałeś wartościowe pytanie. Mam nadzieję, że odpowiedź na nie posłuży grającym w squasha w Polsce do zmiany swoich przyzwyczajeń. Doświadczeni zawodnicy wiedzą, że gra z różnymi przeciwnikami jest jednym z ważniejszych elementów treningu. Początkujący i średnio zaawansowani najczęściej jednak nie zdają sobie z tego sprawy.
Scenariusz rozwoju zawodnika początkującego najczęściej wygląda zawsze podobnie. Dowiedział się o squashu, namówił kolegę i razem rozpoczęli przygodę z tym sportem. Bardzo często bez wcześniejszych porad i lekcji z instruktorem grają razem przez kolejne miesiące. Grają tak czasem i 2 lata, dopóki któryś z nich nie dojdzie do przekonania, że squash stał się mniej pasjonujący niż na początku. Scenariusz jak z brazylijskiego serialu, nie dzieje się nic nowego, wszystko jest do przewidzenia, rutyna, a w konsekwencji nuda.
Od jednego z wrocławskich zaawansowanych zawodników usłyszałem ostatnio po meczu: „nigdy nie biegam tak intensywnie, gram wciąż z tymi samymi ludźmi i popadam w rutynę.” Mój niedawny przeciwnik tak jak ty zauważył problem jaki niesie, ze sobą gra wciąż z tymi samymi ludźmi. Rutyna będąca konsekwencją znajomości schematu gry przeciwnika w efekcie brak perspektywy na poprawę taktyki gry, a i nie rzadko nuda w czasie treningu.
Zakładam, że twoje pytanie związane jest z tymi właśnie problemami, a jeśli tak, to mam dla ciebie kilka propozycji.
Mimo, że grasz w squasha z kolegą już 2 lata powinieneś skorzystać z lekcji instruktora, który nauczy cię bezpiecznej gry. Musisz grać bezpiecznie, jeśli chcesz żeby umawiali się z tobą lepsi od ciebie zawodnicy.
Zacznij grać w turniejach squasha. Graj w każdym turnieju na który znajdziesz czas i który przewidziany jest również dla początkujących. Turnieje squasha odbywają się dzisiaj już niemal co tydzień w naszym kraju. Podczas turnieju w swoim rodzinnym mieście będziesz miał okazję do nawiązania kontaktów z nowymi przeciwnikami.

Wracając do sedna twojego pytania moja odpowiedź jest oczywista. Gra wyłącznie z jednym przeciwnikiem nie służy rozwojowi zawodnika. Z pewnością nie zniechęcisz się do squasha, bo po 2 latach doświadczeń amatora w dalszym ciągu ten sport daje ci przyjemność, jednak squashowa przyjemność wzrasta wprost proporcjonalnie do nabytych umiejętności.
Żaden inny sport nie daje tyle satysfakcji i nie uzależnia w pozytywnym tego słowa znaczeniu tak jak squash.
Zrozumiesz to jeśli będziesz dążył do poprawienia, swojej techniki i taktyki gry. Środkiem do tego jest gra z wieloma zawodnikami udział w turniejach squasha i lekcje z trenerem.

Pozdrawiam
Wojciech Emil Kosow

Choć debel w korcie squasha dla wiekszości amatorów jest czymś trudnym do wyobrażenia, prawie od zawsze grano w debla. Od kilku lat W.S.F. (Światowa Federacja Squasha) wyznaczyła wymiary dla kortu do gry w debla. Kort ten różni się od tradycyjnego wyłącznie szerokością



W Polsce nie ma jeszcze kortu do gry w debla. Nie ma też potrzeby budowania kortu z wyłącznym przeznaczeniem do gry w debla. Dzięki przesuwnym ścianom kortów firmy ASB www.squashcourt.pl , do gry w debla można w krótkim czasie przystosować tradycyjny kort



Przesuwne ściany ekskluzywnych kortów ASB umożliwiają nie tylko grę w debla bez potrzeby budowy specjalnego kortu, ale pozwalają na wiele sposobów wykorzystać uzyskaną w ten sposób powierzchnię.

Na pytanie jaką owijkę stosować w przypadku pocących się rąk, można by dać krótką odpowiedź – każdą dobrze wchłaniającą pot, a więc „zamszową”, najlepiej na podkładzie bawełnianym. Takimi owijkami na dzisiaj są np. owijki zewnętrzne: Tecnifibre – „Pro Level”, Dunlop – „Hydra Max”, Pro’s Pro – „Aqua Zorb” itd. Owijka podstawowa, a więc ta w którą wyposażona jest rakieta przy jej zakupie, najpewniej nie spełni twoich oczekiwań.

Najlepiej wchłaniająca pot owijka nie rozwiąże problemu, jeśli nie zastosujesz dodatkowych środków. Mokra dłoń to nie tylko pot który sama wydziela, a przede wszystkim ten, który do niej spływa z całej ręki. Zastosowanie umieszczonej na nadgarstku opaski zbierającej pot znacznie poprawi sytuację, jednak z reguły to nie wystarcza. Dłoń należy co jakiś czas wycierać w czasie meczu. Większość zawodników wyciera dłoń o ściany boczne kortu, koszulkę, lub spodenki. Ta od lat najskuteczniejsza metoda z czasem przechodzi w nawyk u zawodnika i nie wywiera wpływu na jego koncentrację. Nie wycieraj proszę dłoni o tylną, szklaną ścianę kortu. Widok śladów spoconej dłoni pozostawionych na szybie nie należy do przyjemnych.

Dobra owijka, opaska na nadgarstek i wycieranie dłoni w razie potrzeby, to tani i skuteczny „zestaw naprawczy” dla twojej spoconej dłoni, który mogę Ci polecić. Przed meczem możesz dodatkowo umyć ręce w zimnej wodzie, a w przerwie między setami wymienić koszulkę i opaskę na suche. Po meczu koniecznie pozostaw rączkę rakiety na zewnątrz pokrowca, by mogła dobrze wyschnąć. Możesz też po meczu zdjąć owijkę zewnętrzną i założyć przed kolejnym meczem nową.

Występują oczywiście środki farmakologiczne zapobiegające poceniu, ale wybór należy do Ciebie.

Pozdrawiam
Wojtek Emil Kosow